ما به هم وصلیم!

خاطرات دو تا جوجه

772.چی میخونم؟؟
ساعت ۸:٠٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

بعد از مدتها پیدا کردن قلم خوب نعمتی است.

در مقدمه طولانی کتاب، نویسنده، چیزهایی راجع به حاتمی کیای دوست داشتنی ام گفته که باور نمی کنم. شرمنده. مهربان هم باور نمی کند. چیزهایی راجع به گرفتن امتیاز فیلمنامه و دو در کردن و این حرفها.

باور نمی کنم اما. شرمنده.

.

داستان راجع به میر مهنای  زعابی است. نویسنده تاکید زیادی روی شریف بودن و خوب بودن و انسان بودن و... خلاصه امامزاده ای بودن شخصیت اول داستان دارد.

دیشب که پدرش را کشت! گیرم دزد. پدر را مگر می کشند؟؟

پدر را باید نفس کشید...

بخوانید و خود قضاوت کنید. ما که فعلا اندر خم کوچه های اول ایم.


 
771.پسرم...
ساعت ٤:٥۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

به "گفتم" میگه "اُفتم"

به "انتخاب" میگه "انتحاب"

به قاشق میگه "آشق"

به بگو میگه "بجو"

.

هنوز بعضی از کلمات را اشتباه نلفظ می کند و من میمیرم برای این چند صباح مانده از کودکی اش آنقدر که می پرسم:"چی؟ متوجه نشدم!!چشمک"

"اُفتم آشق"!!!

قلب


 
770.من 76!
ساعت ۱۱:٢۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٠ اسفند ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

غنچه‌های گل سرخ خشک‌ شده‌ لای کتاب...


 
769.من.
ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ روز شنبه ٩ اسفند ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

یک ملحفه قلمبه شده روی میز نهار خوری،

یکی روی اپن آشپزخانه،

یکی روی تخت،

دیوارهای شسته تمیز، شیشه هایی که برق می زنند.

و خانه ای نچیده که کم کم دارد به آخرین مرحله دوست داشتنی خانه تکانی نزدیک می شود:

روز موعود...

و بعد از آن من میمانم و شیرینی پزان و پسرکی که عاشق تخم مرغ شکستن و آرد بازی و هم زدن است.

پسرکی که سه هفته تمام از مریضی اش می گذرد و هنوز آنتی بیوتیک مصرف می کند.

پاره تنی که از تب کردن اش بیشتر از آتش جهنم می ترسم.

کاش می توانستم تمام ویروسهای در مسیر بدنش را روی هوا بزنم و به زور بچپانم توی بدن خودم. کاش حداقل می توانستم توی گوش این آخری بزنم که بار آخرش باشد توی گوش بچه من خانه می کند. خانه ای غیر قابل تکاندن...


 
768.پسرم...
ساعت ۸:٤۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٧ بهمن ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

میگه: شما زن منی! من باهات ازدواج کردم!

می گم: پس بابا چی؟ اون شوهرمه!

میگه: الان دو تا شوهر داری. یکی من. یکی بابا!

بعد هم دستهاشو باز میکنه میگه: زنـــــــــــــــــــــــــــــم بیا بغلم.

.

.

بغلم که می کند دنیا همان یک لحظه است...


 
767.طرحی نو براندازیم...
ساعت ۸:٥۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٩ بهمن ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

بریم باغ گل و گل طبیعی ارزان بخریم...

یک جای تاریک (مثل کمد دیواری) سروته آویزانش کنیم...

.

توی گلدان بچینیم و پز بدهیم!...

.

.

اینقدر هم پول گل مصنوعی سبز فسفری اکلیل پاشیده نمیدیم!!!

 


 
766.چی میخونم؟!
ساعت ٩:٥۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٧ بهمن ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

به کتابدار مهربان گفتم پریچهر مرتضی موءدب پور را می خواهم. اسمش را توی لیست رمان های برتر دیده بودم.

شب که بازش کردم دیدم "یاسمین" توی دستهایم است!

قبول دارم خیلی هولم اما باور کن کمتر گیجم. بیشتر حواسم توی کتابخانه پی قفسه های در حال افتادن است که پسرک بند انگشتی نازنینی به دنبال کتاب جدید از آنها آویزان می شود!!

یا پی جدا کردن فسقلی ها از فرانکلین هایی است که پسرک یکی یکی جا به جا می کند و زیر لب زمزمه می کند: "اینم که خوندموووووووووو"

یا مواظبم کره زمین با چسب چسبیده به میز روی سرمان خراب نشود!!

حالا فکر کن با این همه تمرکز لای شش تا کتاب سهمیه مان که پنج تایش منتخب میوه دل مادر است چطور "پریچهر" را از "یاسمین" تشخیص دهم!!

.

یاسمین اما،

خر گازم بگیرد اگر دروغ بگویم. فیلم هندی! فقط چهار تا درخت لای کتاب کم بود تا آقا مرتضی بدهد بغل دوستان!

آخر اغراق، چاخان و نمیدانم چه.

البته که تا آخر کتاب را خواندم با این اخلاق مزخرف که نا تمام نمی گذارم چیزی. اما نکن برادر من نکن با مغز مردم این کار را.

حالا پریچهر برتر ات را کجای دلم بگذارم!!!

 


 
765.دیالوگ های به یاد ماندنی
ساعت ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٥ بهمن ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

روزی که فکر کردی چیزی رو از ته دل دوست داری ولش نکن... ممکنه دوباره تکرار نشه...

باید ده پونزده‌ سال بگذره که بفهمی همون یه بار بوده... که حالِت با چیز دیگه‌ای خوب

نمی‌شه...

عشــــق یعنی حالِت خــــوب باشه...


 
764.پسرم...
ساعت ۱۱:٢۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢ بهمن ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

میگم: میدونی از آدامس و شکلات چی بدتره برای دندون؟

میگه: نه!

میگم: بیسکوییت.

میگه: میدونی چی از بیسکوییت بدتره مامان؟

میگم: نه!

میگه: سَم!!!!!!

من: قلب

میگه: میدونی چی از سم بدتره؟

میگم: نه!

میگه: بی شعور!!!از خود راضی

من: گریه


 
763.چی میخونم؟!
ساعت ۱:٥٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ دی ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

امیل : "ور رفتن با خاک و  گل و گیاه را دوست دارم.

تماشای بزرگ شدن چیزی که خودت کاشتی حس خوبی دارد. نه؟؟"

پنج سال پیش...

با یک گلدان بزرگ تر، پایه ای محکم تر

و

دیروز... (بگو ما شاالله)

.

.

.

دنبال یک رمان آرام واقعی اگر می گردید،

دنبال دغدغه های یک زن خانه دار،

دنبال سر نخی دور از روزمرگی ها...

"چراغها را شما خاموش کنید!"


 
762.چهار سالگی رنگی...
ساعت ٩:٠٠ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٧ دی ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

باران بهانه ای است برای رنگین کمان!

 

تولدی باید تا که رنگین کمانی بر آید...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


 
761.
ساعت ٧:٢۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٢ دی ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

Bloglines کار نمیکنه!!گریه


 
760.من.
ساعت ٧:٤٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٧ دی ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

چهار سال پیش، صبح آن جمعه عجیب وقتی با صدای ترکیدن حباب توی دلم، آب شیری رنگ از پاهایم سرازیر شد، وقتی همه وجودم یخ کرد و سرم سنگین شد، وقتی آبه توی چشمهایم جلوی دیدم را گرفت...

نشستم روی توالت فرنگی. سیاهی بود همه آن چیزی که میدانستم در انتظارم است، و فقط سیاهی.

درب ساختمان را که بستم صبحانه نیمه کاره روی اپن، برگه هفته سی و پنجم روی یخچال و اتاق آبی و سفیدی که هنوز با آنچه در ذهنم بود خیلی فاصله داشت...

دعا کردم برگردم. دعا کردم که تا چند ساعت دیگر برگردم...

.

چهار سال پیش، بعدازظهر آن جمعه دلگیر، لباس آبی که توی تنم زار میزد، شلنگ سرم، قیچی سی سانتی که قرار بود بخیه های مکدونالد را باز کند و آن نماز ظهر و عصری که آنی به ذهنم نرسید با لباس زیر خونی اصلا درست نیست!!

و خدای آن جمعه، که با خدای همه روزهای زندگی ام فرق داشت...

آن روز هیچ دقیقه و ثانیه و حتی لحظه ای فکر خودم نبودم. فکر بخیه ها، زایمان طبیعی، دردی که می گفتند با شکستن بیست تا استخوان برابری می کند و فکر  ساعتهایی که قرار است امانم بریده شود.

به هیچ کدام حتی لحظه ای فکر نکردم. چیزی که توی سرم می پیچید توی حال آن روز نبود.

چیزی بعد از همه دردها بود و فقط و فقط به آن فکر می کردم.

"وزن بچه!"

"وزن"، "وزن"،"وزن"...

.

چهار سال پیش، شب آن جمعه با شکوه، وقتی چشمهای سیاه براقش را به من دوخت، وقتی سرم را بلند کردم و زیر گوش مینیاتوری اش خواندم: "اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمد رسول الله..."

وقتی در آنی فهمیدم که چقـــــــــــــــــــــدر کوچک است...

آن شب فقط یک چیز را نفهمیدم!! این که قرار است حالا حالا ها با "وزن" بخوابم، با "وزن" راه بروم، با "وزن" بخندم، با "وزن" بگریم.

این که قرار است با "وزن" زندگی کنم!!!

.

چهار سال پیش، سه روز بعد از آن جمعه عاقبت به خیر(!)، وقتی اولین امضای مادری را زیر برگه رضایتنامه ترخیص از بیمارستان زدم، یک لحظه تمام نگرانی های عالم توی دلم پاشید.

اینکه با چه جراتی دارم بچه یک کیلو و هفتصد و چهل گرمی را با خود به خانه می برم؟؟!!

با چه جسارتی بچه ای را میبرم که هنوز نه او قدرت مکیدن دارد و نه من عرضه سیر کردنش را؟؟!!

به امید کمک مادرم که آخرین بار بیست سال پیش نوزاد بغل کرده؟؟!!

یا به همراهی خواهری که ندارم؟؟!!

.

چهار سال پیش، صبح یک سه شنبه سرد آفتابی کنار دست پرستار مهربان حمام کردن و پوشک کردن و لباس پوشیدنش را یاد گرفتم و لوبیای بند انگشتی را تحویل گرفتم که لای لباسهای سایز صفر گم شده بود!!!

آن روز قبل از آمدن همه، قبل از حرف ها و حدیث ها و دید و بازدید هایی که میدانستم قرار است روحم را پاره پاره کند، با اعتماد به خدای همان جمعه، لباسهای سایز سه صفر را از فروشنده ای خریدم که گفت : "خانم مطمئنی؟ اینها مال بچه های نارسه!!"

و تو چه میدانی "بچه نارس" یعنی چه؟؟

.

ده روز بعد راهی جایی شدیم به نام خانه نارنجی...

خانه نارنجی، نارنجی ترین جای دنیا "وزن" را به "نمودار رشد" تبدیل کرد! طوری که پسرک را جدا وزن میکردم و لباسهایش را توی کیسه فریزر جدا!

کم می کردم، جمع می کردم، ضرب می کردم! نقطه می گذاشتم و نمودار می کشیدم.

و هر چقدر هم که پسرک خوب وزن می گرفت باز من بودم و صدک پانزده نامرد و ناحیه زرد مزخرف بد رنگ!

حرفهایم مسخره است خودم میدانم! حرفهایم حتی برای مادرم هم مسخره است! حرفهایم حتی برای مهربان ترین همسر دنیا هم تُف سر بالاست!!!! چرا که مقصر فقط من بودم و من و من و من و هیچکس بجز من.

حرفهایم فقط به دل مادرانی می نشیند که هم درد من اند، به هـــــــر دلیل.

مادرانی که شبها به جای فکر کردن به اعمال خوب و بد روزشان به معده بچه شان فکر میکنند که داخلش چه خبر است؟!

مادرانی که هر چقـــــدر ناخواسته جثه بچه شان را با همه بچه های روی تاب و سرسره و رستوران و مغازه و کوچه و خیابان مقایسه می کنند!

مادرانی که لباس یکساله تن بچه هجده ماهه می کنند.

مادرانی که در جواب ریزه یا درشت می گویند: "ریز"!!!!

"و من چقـــــــــــــــــــــــــــــدر متنفرم از سایزی که پشت یقه همه لباسها نوشته شده".

و مادرانی شبیه من.

و مادرانی که دغدغه وزن و قد دارند .

.

.

می خواهم مژده بدهم اما ! مژده بدهم به کم شدن (و نه تمام شدن!) همه دغدغه ها و فکر ها و دردها در روزی از همین روزها.

روزی شبیه همین روزهای من.

که پاره تنم را از آن نمودار زرد بد رنگ بیرون کشیدم و پناه آوردیم به ناحیه نارنجی! و چند ماهی است که نارنجی شدیم! مثل خانه مان!

و شما را امید میدهم به نارنجی شدن. به روزی که شما هم می آیید کنار صدک پنجاه! پیش بقیه پنجاه درصد فرشته دیگر روی این خاک.

روزی که نیشتان بعد از وزن گیری تا بنا گوش باز میشود وقتی میگوید: "مامان شدم یک پنج پنج صفر صفر!"

روز دوستی با وزن و وزنه و صدک و نمودار!

.

نمودار اما،

نمودارم شده شبیه جزوه های دانشگاهی که وقت امتحان دست به دست چرخیده! همانقدر درب و داغون. همانقدر پوسیده و چسب خورده. همانقدر یاد آور خاطراتی نه چندان خوشایند.

.

پسرک اما،

کوچولوی بند انگشتی یک کیلو هفتصد و چهل گرمی مادر امروز چهار ساله می شود!

به لطف ورزشی که راه سخت وزن گیری و رشد را هموار کرد دور و بر شانزده کیلو می چرخد! (بگو ماشاالله!)

کمربند زرد تکواندو دارد و جزو شاگردان دوست داشتنی استاد است.

وقت مبارزه لای هوگو و کلاه گم می شود و شادی و خنده را روی لب همه بچه های تیم و پدر مادرهای همراه می آورد.

.

و من،

گاهی بی اختیار کنارش می نشینم تا قدش از من بلندتر شود! سرم را بالا میگیرم و آب میشوم از لذتی که می برم.

انگار نه انگار این همان کوچولوی بند انگشتی است که روزی روی بالش نوزادی جا به جایش می کردم تا صدمه نبیند.

و همه این شادی را مدیون خدایی میدانم که آن جمعه دوست داشتنی اشک های مرا با لباس خونی از زیر چادر نمازم دید...

؟

.

.

.

.

پ ن: مشاوری گفت هدیه ای اگر می خواهی به بچه ات در این سن بدهی: ورزش یا موسیقی است.

اینها شاید سرگرمی این روزهای شما و بچه ات باشند(که برای من بیشتر ارزش دارند) اما  دوست شما خواهند شد برای روزهای نوجوانی.

و همراهت می کنند برای داشتن فرزندی که هنری دارد برای مطرح کردن خودش در بلوغ. تجربه ای سالم، شیرین و قابل افتخار. کمکی برای سرگرم بودن، به هرز نرفتن و هدفی شاد غیر از شغل و تحصیلات.


 
759.بخشک!
ساعت ٩:٢۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ دی ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

از معایب خرید زیاد، یخچال کوچک!

از مزایای شوفاژ...


 
758.پشت صحنه تولد چهار سالگی...
ساعت ٧:٥٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٧ دی ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

.

.

 


 
757.پسرم...
ساعت ۱٢:۳۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱ دی ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

می پرسم: من چه رنگی ام؟

میگه: قرمز!

میگم: بابا چه رنگیه؟

میگه: آبی!

میگم: شما چه رنگی؟

میگه: سبز!!!

.

راست میگه بابا خیلــــــــــــــــی آرومتر از مامانه...


 
756.از سووشون...
ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱ دی ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

"دوست داشتن که عیب نیست بابا جان. دوست داشتن دل آدم را روشن می کند. اما

کینه ونفرت دل آدم را سیاه می کند. اگر از حالا دلت به محبت انس گرفت، بزرگ هم که

شدی آماده دوست داشتن چیزهای خوب و زیبای این دنیا هستی. دل آدم عین یک

باغچه پر از غنچه است. اگر با محبت غنچه ها را آب دادی باز می شوند، اگر نفرت

ورزیدی غنچه ها پلاسیده می شوند. آدم باید بداند که نفرت و کینه برای خوبی و زیبایی

نیست، برای زشتی و بی شرفی و بی انصافی است. این جور نفرت علامت عشق به

شرف و حق است."

 

 

پ ن : جملات زیبا لای نوشته های این کتاب ریخته. این یکی بیشتر از همه چسبید.


 
755.چی میخونم؟!
ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ آذر ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

اینکه ذره ذره یوسف در دل زری ریشه دوانده برایم آشنا است.

خیلی آشنا تر از جوانه ای که سیزده سال پیش در من شروع به روییدن کرد از عشق مهربان مردی که هنوز که هنوز است شادی ام وصل به رضایتش از ذره ذره وجودم است.

هر چقدر هم که تمرین کنم برای خودم هم باشم!!

می گویند یوسف، جلال است و زری، سیمین.

چه یوسف چه جلال، چه زری چه سیمین، اصلا چه فرقی می کند؟

من ساختار وجود زنان داستانهای این زن و شوهر را دوست دارم.

من دفاع جلال از زنان هر چقدر به نظر مختار بی اختیار را دوست دارم.

من زنان مختار بی حاشیه عاشق را دوست دارم!!!

حالا چه زری چه سیمین...


 
754.و پاییز برگ ریز...
ساعت ٧:٥٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

دو جای این دنیا را خیلی دوست دارم، آنقدر که وقتی می بینمشان دلم روشن می شود.

یکی خانه نارنجی است که البته بیشتر روی هواست تا زمین! یکی هم دریا...

خانه نارنجی برایم حکم آخر دنیا را دارد. جایی که از همه خستگی ها و نا ملایمات زندگی به آن پناه میبرم.

.

دریا اما...

دریا را که می بینم پاهایم شُل می شوند. گاهی فکر می کنم اگر قرار بود برای رسیدن به محل کار از کنار دریا رد میشدم، هیچ روزی کارت نمیزدم!

ساحل اش سنگی اگر باشد می گردم سفید ترین و نزدیک ترین سنگ به آب را پیدا می کنم و محو دریا می شوم.

شنی که باشد دیگر هیچ.

پای برهنه ولو میشوم لای شنها. تا ته ته ته اش را می توانم ببینم با این چشم های نزدیک بین ام!

.

پاییز امسال را بیشتر دوست داشتم.

شاید برای باد و بارانی که چند قطره بیشتر از پارسال آمد و کمی به هوایمان حال داد.

شاید گوش شیطان کر به خاطر مریضی های کمتر. نمیدانم.

شاید هم فقط سعی کردم بیشتر دوستش داشته باشم و او هم مهربان تر شد!

و شاید هم به خاطر سفر!!!!!!

جاده مه بود و برف...

.

و بارانی که بی وقفه می بارید...

و سالار دره ای که بد جور خودنمایی می کرد لای رنگین کمانی از رنگهای زیبا...

رنگین کمانی که این روزها هی توی سرم می چرخد و می چرخد و رنگ و طرح میسازد!!!!...

با هوایی پاک...

و استخری که منتظر میهمانان زمستانی هتل است جهت افتتاح!!...

و میوه دلی که چلیک چلیک عکاس تایمی مادر میشد!!...

.


 
753.در جواب کامنت آقای محسن!
ساعت ۸:۱۳ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٧ آذر ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

برای آقای محسن که در جواب این پست نوشته اند:

"همه مثل شما توفیق درک لذت حضور در این همه عروسی، خرید... یک میهمانی زنانه رو ندارن!ضمن اینکه کم شدن جمعیت هم تاثیری در دلخوشی های متجددانه سرکار عالی نداره!شما که حال خودتون رو می کنید. همیشه هم می کردید! حتی زمانی که یک نابلو سر کوچه سهم مادران همجنست شد! ولی اونها از جنس شما نبودند. اونا تو حال زندگی نمی کردن و پسراشون رو با مهمانی های زنانه سرگرم نمی کردن و از اتوبوس سوار شدن پسراشون هراسی نداشتن! اونا هنوز هم بدون تمام هراسی که شما ازاتوبوس دارید با اتوبوس به دیدار پسراشون تو بهشت زهرا میرن! این مادرا به همون تابلو سر کوچه هم نیازی ندارن. اینا تمام دلخوشی شون پیوستن به فرزندان شهیدشونه! اینا هیچ وقت از مهمانی های احمقانه زنانه لذت نمی برن! این مادران برای نوبت مرگ خود پارتی بازی می کنند! احمد عزیزی گفته مردان ولی من میگم زنانی که مرگ تا کمر برای اینان خم میشود!چنین مادرانی مرد بار می آرند و از عطسه در اتوبوس که هیچ از مرمی بین دو ابرو هم نمی ترسند! این مادران برای زیر شنی تانک یا سیبل قناسه نزاییده اند؛ اما اگر روزی لازم بود خودشان جگر گوشه شان را رهسپار می کنند! اتفاقی به وبلاگتون سر زدم،ببخش که تلخی کرد."
.
1- کی تلخی کرد؟ شما ؟ قلمتون؟ کیبرد؟ من؟ پستم؟
 
2- زنانه میهمانی نگیریم؟ مردانه بگیریم؟ با بچه ها به میهمانی نرویم؟ بچه ها را نبریم؟ بچه ها تنها بروند؟ پسر ها میهمانی زنانه نروند؟ پسرها میهمانی مردانه بروند؟ پارتی برویم؟ پارتی تنها نرویم؟ پارتی با بچه ها برویم؟
لطفا موضعتان را مشخص کنید چون من نمیدانم چه اشکالی دارد پسر بچه چهار ساله همراه مادرش به میهمانی زنانه ای برود که میزبانش یا مادر است یا مادر بزرگ. که میهمانهایش یا خاله و دختر خاله است یا زندایی و دختر دایی! تاکید شما روی کلمه زنانه برای چیست؟
 
3-"توفیق درک لذت حضور در این همه عروسی، خرید..."
وه که چه توفیقی. عروسی دو سال یک بار و خرید جوراب و شلغم مثلا! یا یک مانتو مشکی که فکر کنم به 7 سال رسید رکورد نخریدنش! ریا نباشد دیشب پنج تا نان سنگک هم خریدیم.
آدم و هوا هم اگر می خواستند نسلشان را عروس و داماد کنند اینهمه عروسی نمی رفتند!! کاش کمی و فقط کمی از این تندروی ها و انتقادات آبکی کم میشد تا زیاد و خیلی زیادتر کنار هم زندگی می کردیم نه تحمل!
 
4-"اونا تو حال زندگی نمی کردن و پسراشون رو با مهمانی های زنانه و..."
آنها کجا زندگی می کردند؟ آنها مگر زندگی هم می کردند. کاسه داغ تر از آش شدی آقا محسن. شما که مادر نیستی چطور می توانی از دهان مادران داغدار اینطور مطمئن نظر بدهی؟ من اگر فقط در حال زندگی میکردم حالا شش تا بچه زاییده بودم و مثل شما معتقد بودم گور پدر آینده!
 
5- حساب کتابت توی حلقم برادر. زمانی که یک نابلو به مادران همجنسم میدادند من فقط 5 سال داشتم! چه حالی چه حولی!!
 
6-کم شدن جمعیت تاثیر خیلی زیادی در دلخوشی های متجددانه سرکار من دارد. ترافیک کم می شود، هوا تمیز، رقابت زیاد، قیمت ها ارزان، بچه ها شاد، دلها خوش.
راستی سفر اروپا و آمریکا تفریح متجددانه تری است یا میهمانی زنانه خانه خاله یا عروسی نوه دایی مامان مثلا!!!!
 
7-این یکی را زدید به هدف آقا محسن! آری من از اتوبوس می ترسم. من خیلی از اتوبوس می ترسم. دلیلم اینکه از اتوبوس خاطره خوب ندارم. چیزی توی ذهنم است از تُف و لگد و کفش های خاکی. هاله ای از تصویر بلیط و ساندیس رایگان! نه که خیلی در لحظه زندگی می کنم و کلا دل سبزم، این فشارها به مزاجم خوش نمی آید.

8- میهمانی زنانه احمقانه؟؟؟؟

شرمنده استاد، وجود یک آقا میهمانی را منطقی و مفید و مسمر ثمر می کند؟؟ مادر و خواهر و همسر و خاله و عمه شما میهمانی زنانه نمی روند که به همین راحتی جمع می بندید؟؟

9-آقا محسن چقدر جنگ را دوست داری؟ خیلی؟ نه؟ اصلا دوست داشتی یک تابلو هم به مادر شما میدادند؟ آنوقت فکر می کنی مادرت از جنس شیر زنانی میشد که جگر گوشه شان را دادند تا تابلو بگیرند؟
نه! سخت در اشتباهی. مثل همین حالا. مادرت فقط و فقط و فقط داغدار میشد. داااااااااااااااااااغ. انگار که نعل اسب سرخ شده ای را برای همیشه روی قلبش بگذارند. همیشه. اما تو نمی دانی. حق داری. مادر نیستی تا بدانی.

10-"اینا تمام دلخوشی شون پیوستن به فرزندان شهیدشونه!"

دلخوشی همه مادران داغدار پیوستن به فرزندشونه! کافی است سری به بهشت زهرا بزنید تا ببینید روی سر کدام مادر داغدار خاکی نیست! همه شان آماده رفتن اند جای پارتی بازی هم ندارند. بلیط اتوبوس و مترو و جت و هواپیما و فضا پیمای آن دنیا را هم که داشته باشند بی فایده است. هر چقدر هم که به زور خودشان را جا دهند و فشاری را تحمل کنند به مثابه زیر شنی تانک هیچ فرقی نمی کند!!

کاش جایی غیر از پشت تریبون و جلوی دوربین از یکی از این مادرهایی که تک فرزندش را سپرد به خاک می پرسیدی:
دوست داشت صبح یک پنج شنبه بهاری توی بالکن کوچک خانه اش زیر آسمان ابری و تمیز با پسرش نیمرو میزد یا سیاه پوش میشد و با اتوبوس های رویایی وطنی به بهشت زهرا میرفت؟ بپرس تو را به خدا یادت نرود!

در هر حال حرف زیاد است آقا محسن. من می توانم تا فردا صبح بابت کلمه کلمه نظرت از خوبیهای کمی جمعیت بنویسم ولی به نظرت فایده دارد؟ برای شما که مطمئنا ندارد چون معتقدی امثال من هر روز دارند حال می کنند، همیشه هم می کردند، انشا الله در آینده هم خواهند کرد. اما از من به شما نصیحت، جمعیت که کم باشد آدمها جور دیگری برای هم میمیرند نه توی جنگ!

جمعیت که کم باشد بچه ها را توی مدرسه و باشگاه و اتوبوس نمی چپانند توی همدیگر. جمعیت که کم باشد پشت نیمکت های تمیز دو تا دو تا می نشینند. دیگر حتی لازم نیست موقع امتحان وسطی ها بروند زیر میز تا تقلب نکنند اما از درد زانو مدادشان را گاز بگیرند!جمعیت که کم باشد صدها امکانات خوب دیگر از در و دیوار بیرون میریزد. تازه برای شما هم خوب میشود دو جین بچه می آوری بابت هر کدام کلی جایزه میگیری!!
 
یک چیزی توی مغزم می خواهد بترکد شبیه آنچه شما توی دلتان دارید و می خواهید وسعت اش بدهید. چیزی شبیه دق بده، بکُش، بسوزون!
شبیه شخصیت هایی که خوب اند فقط برای گریه انداختن، برای خون دل دادن، برای جور دیگری نشان دادن و نه برای صلح، آرامش، دوستی، شادی، مهر.
 
آقای محسن زیادی جمعیت، کثیفی هوا، نبود آب، ترافیک خر، گرانی و اجاره و هزینه و ... همه اینها واقعی است. عین روشنی روز.
 
می شود مثل من لای اینها خوشی های باورانه (و نه احمقانه) پیدا کرد و حال کرد و زنده ماند، می شود مثل شما زایید و جنگید و کشت و دست و پا زد!
 
کاش کمی و فقط کمی به دلخوشی هم احترام بگذاریم که انسانیت تا کمر برای ما خم شود نه مرگ!!

 
752.رد پای بهار...
ساعت ۱٢:٠٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٥ آذر ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

دیروز از صبح تا شب باران آمد. عصر با پسرک عاشق چتر زدیم به خیابان. به قول خودش رفتیم پیاده روی زیر باران (فقط هم به خاطر چتر نه باران!)

و بیچاره چتر، بس که باز و بسته می شود.

صبح که درب پارکینگ را باز کردم آرزو کردم موزاییک های حیات خیس باشند! و بودند. و این یعنی نفسسسسسسسسسس.

یعنی چند قطره باران بشتر.

یعنی انتظار شیرین آمدن ابرهای سیاه.

یعنی باران.

برای من همیشه انتظار یک اتفاق خوب لذت بخش است. هر اتفاقی هر چقدر کم شیرین.

عروسی، تولد، عید ،یلدا، خرید، رستوران. خوردن فست فود در خانه حتی.

یا یک میهمانی زنانه خودمانی.

یا تزیین کیک با شکوفه خامه ای!

راستی پیاز سنبل یا لاله اگر از سال قبل نگه داشتید، بسم الله حالا وقتش است.

انتظاری شیرین برای جوانه ای سبز...

روش کاشت را از نت بگیرید. من به روش ایرانی کاشتم:

http://www.palmgarden.ir/base/%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D9%86%D8%A8%D9%84-%D9%87%D9%84%D9%86%D8%AF%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D8%B4%D8%AA/


 
751.داغوووووون
ساعت ٤:٤٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱ آذر ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

اولین روز آخرین ماه پاییز مبارک.

هوا بس آلوده است...


 
750.پسرم...
ساعت ۱۱:۳٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۱ آذر ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

میگه: مامان فکر کنم پاشنه دستم بزرگ شده آخه آستینم گیر می کنه!!


 
749.چی می خونم؟!
ساعت ٩:٠٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢۸ آبان ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جزو آندسته از رمانهایی است که وادارم کرده شبها بعد از خوابیدن پسرک با نور موبایل خط به خط اش را قورت بدهم. (نگفته بودم هنوز کنار خودم می خوابه؟؟)

زندگی آهو، سید میران و بی صفتی به نام هما، برای من به نصف رسیده اما تا همین جا هی بیشتر و بیشتر معنی دعای "عاقبت به خیر شوی" را می فهمم.

.

داستانهای واقعی از این قبیل، شبیه همان چیزهایی که تا حالا چندین و چند بار خواندیم و دیدیم بسیارند. عاقبت آدمهایی مثل شعزب خزانه دار و ماریای نصرانی، حر بن یزید ریاحی و یا حتی حیدر خوش مرام!

به مهربان می گفتم، من که یک زنم گاهی می مانم در قدرت مکر هم جنس خودم. و چه مردان بی اراده ای و چه مردان بی اراده ای هستند امثال سید میران.

نمیدانم صفت های بی صفتی توی وجود هر زن و مردی هست یا نه؟ و اگر هست تلنگرش کجاست؟ تلنگرش چیست اصلا؟ اینکه آدم از عرش به فرش برسد یا بر عکس.

.

دلم برای آهو می سوزد. دلم خیلی برای آهو می سوزد.

آهو من است و هزاران من دیگر که همگی زنیم. پی زندگی و بچه، پی کار و خانه و همسری که به گوشت تنمان چسبیده. آنقدر که فراموش کردیم هر چیزی بیرون از این دایره را.

 امتحان الهی، تقدیر، سرنوشت هر چی. کاش هیچوقت آهو نباشم که با "هُما" امتحان شوم. که من سست ام و به یکباره هُما را لت و پار می کنم!

کاش حُر باشم و جان بدهم فقط برای: حُر! مژده باد تو را بهشت ...


 
748.دیالوگ های به یاد ماندنی
ساعت ۱٢:٤٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٠ آبان ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

عشق یعنی تو بمون، من میرم...


 
747.به کجا چنین شتابان..
ساعت ۸:۱٢ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۸ آبان ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

دو دلم، گاهی که از آینده و پس انداز و تجربه برایش می گویم.

من که این همه به فکر آینده بودم و هستم چه غلطی کردم؟

شاید تنها چیزی که از گذشته به درد آینده ام خورد همین خانه نارنجی باشد و بس.

و گرنه، انتخاب رشته و آن کنکور پر اضطراب آدم کش و رتبه و شغل و کار و حقوق و همین چیزهای ظاهرا مهم گذشته، همین حالا مثل ریگ ریخته کف خیابان. روز به روز هم با کم شدن جمعیت بهتر میشود اگر که بگذارند!!!

اگر که بگذارند اینها که سنگ رشد جمعیت به سینه می زنند.

اگر که بگذارند جا برای نفس کشیدن باشد، برای خانه ساختن، برای رانندگی کردن، برای زندگی کردن، برای خوابیدن حتی!

اگر که بگذارند همه بچشند طعم در رفاه زندگی کردن را، لباس نو پوشیدن، غذای خوب خوردن، خانه زیبا داشتن. کمی لذت بردن. یا نه بیشتر خیلی بیشتر آنقدر که همه بخندند. همیشه، همه جا.

خندیدن چه اشکالی دارد که هی می خواهند مردم را به زور بچپانند لای همدیگر که هی تُف و عطسه کنیم توی صورت هم، هی فحش دهیم، هی لای ماشین ها گیر کنیم، هی هر روز خانه ها کوچک تر شود، دلها دور تر، هی لباسها کهنه تر، هی غذاها بی رمق تر. که چه میدانند دل جای بزرگ می خواهد تا کار بزرگ بکند.

اگر که بگذارند، این بزرگانی که فقط می خواهند آدم جمع کنند برای جنگیدن در روز مبادا. برای کشته شدن بچه های مردم تا زمین شان حفظ شود یا زمین جدید بگیرند و جایش یک تابلو بدهند بچسبانند سر کوچه شان تا داغ فراموش شود. اما نمیشود. هرگز داغ فرزند فراموش نمیشود. منتهی نمی فهمند که. تجربه اش را ندارند!

اه که لعنت به این آینده نکبتی که اگر نبود مثل آدم توی همین امروز زندگی می کردیم حالش را میبردیم تا شب. هی شنبه را به چهارشنبه نمی دوختیم اول ماه را به ته ماه. امسال را به سال بعد.

هی نمی زاییدیم که آدم بسازیم برای آینده دیگران. بعد دلمان ریش شود وقتی آدم ساختگی مان دیگر نفس نکشد، هی بند دلمان پاره شود و گم شود و برود.

کاش برای آینده دیگران نفر نسازیم تا نه جنگ باشد نه قحطی نه بی خانمانی نه بی پولی.

کاش اصلا آینده نباشد.

.

تصمیم گرفته ام کمتر از آینده برایش بگویم. می خواهم هی بروم توی حال. توی همین امروز، همین لحظه ای که بغل اش کردم، می بوسم اش، می بویم اش.

توی همین لحظه ای که وسط هن هن کردن هایم می گوید:"مامان اگه خسته شدی بزارم زمین!"

و بگذارمش زمین و خیالم راحت باشد که زمین جا دارد برای نفس کشیدن اش.

.

راستی رشد تولد چهار درصد بیشتر شده و امروز هوا آلوده تر از دیروز است. بچه ها را در خانه زندانی کنید...


 
746.خاور خانم
ساعت ٧:٤٦ ‎ق.ظ روز جمعه ٩ آبان ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

برای دوست عزیزی که رفته بودند جواهرده به دنبال رستوران خاور خانوم.

خاور خانم تو سرولات رستوران دارند نه جواهرده.


 
745.لطفا یاد ندهیم!
ساعت ۱۱:٢٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۸ آبان ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

این که برایش نقاشی نکشم.

این که نپرسم چی کشیدی.

این که اگر از من خواست برایش نقاشی بکشم، چیزی شبیه نقاشی خودش بکشم.

اینکه کتاب رنگ آمیزی نخرم.

اینکه رنگها را به زور توی کله اش نکنم.

اینکه برای هر چیزی که میکشد تشویق اش کنم.

این که از نقاشی اش ایراد نگیرم.

و .... خیلی از این چیزها را میدانم. اما با اطرافیانی که یا نمی دانند یا قبول ندارند چه کنم؟

.

تا به حال فکر کرده ایم چرا بیشتر نقاشی های نسل ما شبیه هم بود؟؟ کوههای هفت و هشتی که بالایش برف چیندار بود. یک خورشید دایره ای افشان شده با خانه های سقف شیروانی و دو تا پنجره و یک درب!

تا به حال فکر کرده ایم چرا سبک های اختراعی عجیب و گران نقاشی، بیشتر مورد علاقه مردم هستند؟ اصلا خلق اثر چه کوفتیه؟


 
744.دریاااااااااااااا
ساعت ۸:٠۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٧ آبان ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

هر چقدر هم که ابری باشد و وحشی برای من پر است از آرامش...


 
743.هول خانم!
ساعت ۳:٠٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ آبان ۱۳٩۳  کلمات کلیدی:

یادم است اولین بار که به خانه دوستم "ن" رفتم، درب ساختمان را باز کرد من از پله های پشت بام برمیگشتم!!


 
← صفحه بعد